บทที่ 97 ตอนที่ 27.2 ความเลือดเย็นของติณฑ์ กุลปรีดาพงษ์

ติณฑ์ Part

ความคิดผลักไสสลายไปเหมือนที่ทุกเหตุผลก็ไม่มีตัวตนในสมองผมอีกเช่นกัน

หมับ! พรึ่บ! “เอ๊ะ! แสบอะ”

“รอแป๊บนะ” ความกำหนัดมีมากจนลืมนึกถึงความจริงว่าผมไม่สามารถดันทุรังเข้าไปฝังกายอยู่ในตัวมันง่าย ๆ พอได้ยินเสียงครางอ่อย สองเท้าเลยไม่รีรอจะเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วคว้าเอาครีมทาผิวถือติ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ